Eg har lese Darwins sporvar av Marit Kaldhol (Samlaget 2012). Boka er ein liten roman om ei vaksen dotter og mora hennar, når mora ligg sjuk og skal døy. Dei to kvinnene har noko usnakka. Mora forlét dottera, Sally, då ho var 13 år gamal. Romanen er skriven i kursiv på sidene mora sine tankar… Fortsett å lese Ut av reiret 

Eg har lese ei eldre bok av Frode Grytten. Ho er ei novellesamling som blei omfamna då ho kom, var kanskje eit slags gjennombrot for han òg, og som enda er relevant. Boka heiter Popsongar (Samlaget 2001).Boka inneheld 24 timar, 24 stader, 24 songar og 24 historier. Boka er bygd opp rundt kvar sin pop-song,… Fortsett å lese Tipp-pop

Då eg hadde lese Mørkerom av Mette Karlsvik, byrja eg rett på hennar nyaste roman, Surtsey (Samlaget 2022). Ei unik bok, eg vil hugse på, og difor er det også ei glede å skrive om ho i dag - både for at eg skal ha eit dokument å sjå tilbake på og for at andre… Fortsett å lese Botnen kjem, til overflata

Jeg er ganske begeistret for Trygve Skaug sin poesi og musikk, ordene både rett fram på små instagram-bilder og tonesatt og sunget ut, til meg. ja, det er jo sånn med ordene hans, at de treffer i både hodet og hjertet. Finurilige, fine, triste, humoristiske, kjærlige. Jeg syns det var veldig stas, og trygt og… Fortsett å lese Stas, for meg óg!

Eg har lese Mette Karlsvik sin roman Mørkerom (Samlaget 2017). I 2006 trur eg det var, at eg las Vindauga i matsalen vendar mot fjorden, som var ei bok som sette seg i meg, og har blitt verande i kroppen min - som òg er ete-forstyrra, som er tematikken i ho. Mørkerom handlar om noko anna, men også noe som eg har… Fortsett å lese Langsam lukkartid 

Eg snubla over ein liten roman eg fikk lyst til å lese ein dag eg var på bokhandelen. Eg har tidlegare lese Eit praktisk menneske av Kjersti Rorgemoen. I butikken låg plutseleg Håpet og festen framfor meg (Kolon forlag 2015) av same forfattar. Boka blei med meg heim.Ei ung kvinne, vi ikkje får vite noko… Fortsett å lese Finstemt fest 

Eg blei tipsa av ein forfattar som liker noko av det same som meg, om ein roman om psykiatri skriven av Lars Amund Vaage. Boka heiter Skuggen og Dronninga (Forlaget Oktober 2010). Eg har tidlegare lese Syngja, Sorg og song , Kunsten og gå  og Den stumme av same forfattar. Romanen byrjar med Mikal, som reiser til heimbygda med kjærasten sin.… Fortsett å lese Å arve eit eventyr 

Eg har lese Brynjul Jung Tjønn sin roman Lyden av noen som dør (Cappelen Damm 2008). Det er ein roman eg ikkje vil røpe så mykje av handlinga av, fordi det å bli overraska av ho gav meg sjølv ubeskriveleg mykje. Det vil eg de andre som vil lese, skal få moglegheit til og glede… Fortsett å lese Som ein overraskande, stigande fanfare 

Gjennom skule og skriving, kjem eg i kontakt med ein del forfattarar. Nokre vil eg gjerne bli meir kjend med også gjennom bøkene deira. Verte kjende i teksten, på ein måte. Eg leser og lærer å kjenne andre liv, andre skrivemåtar og blir inspirert til å skape både relasjonar og litteratur.No har eg akkurat lese forfattar Sigmund… Fortsett å lese Steinplukking, såing, oppvekst, skihopping, livsløyp, sjukdom, sau, kjærleik

Eg har lese endå ein roman på nynorsk, denne gongen av journalist og forfattar Laura Djupvik som eg ikkje hadde lese noko av frå før. Boka ber tittelen Hjartet er ingen logrande hund (Samlaget 2019) og var hennar tredje roman. I 2020 gav ho ut No fær huset – forteljingar (Samlaget). Ho har også skrive bøker for barn.  Eg-personen… Fortsett å lese Så lenge det er håp… – vil EG tru