Gleden inni meg er stor. Ordforrådet vokser, på begge målføre (bokmål og nynorsk) for meg, og språkene utfyller hverandre, dekker ulike behov, og nytt liv spirer inni meg, som om jeg var gravid. Kanskje er jeg det også, på små manus, for fremtiden. Uansett, jeg fikk postpakke fra forfatteren Aasne Linnestå fredag, og det var… Fortsett å lese Groblader

Eg har lese den fyrste boka i Napoli-kvartetten av Elana Ferrante, den «kjende ukjente forfattaren» frå Italia vi ikkje veit kven er. Ho har likevel verte eit verkeleg stort namn på lepper i mangfaldige land. Eg synest det er skikkeleg gøy at ein slik bestseljar kjem ut på nett nynorsk her i Noreg. Det er… Fortsett å lese Kan det vere eg

Eg har lese Songbok for hesten av Arne Ruset (Solum Bokvennen 2017). Det er ein roman om det mørke og det lyse, det sjuke og det friske, det å vere annleis i verda ein deler med dei andre. Hovudpersonen, eg-forteljaren, i denne soga, er diagnostisert sinnsjuk og handsamast deretter. Han heiter Haugmann og er også epledyrkar, elskar hesten sin… Fortsett å lese Kvit(t) og dobbelt 

Eg har lese eit lite praktverk i artig og eksklusiv innpakning, av Paal-Helge Haugland (Cappelen 2008). Kvartett 2008 består av fire sjølvstendige diktsamlingar som også har ein innbyrdes samanheng: Gs bok, Dantes oske, Passasje og Visum. Eg har hatt verket i bokhylla i ein årrekke, men eg trur det er fyrst no eg verkeleg har… Fortsett å lese Fire store små

Eg har lese ei bok fylt med noveller. Den er skriven av Gunnhild Øyehaug, som eg har lese ein del bøker av frå før, og heiter Draumeskrivar (Kolon forlag 2016.) Boka er lyst og varmt oppe i dagen att no, med at Øyehaug med ei av novellene vart ein av vinnarane av O. Henry Prize for Short Fiction 2022.… Fortsett å lese Surreal Dream 

Jeg har forfattervenner. Noen av dem, er nok like glade i å lese som meg. Jeg fikk i vinter en bok av ei av dem, som jeg har "spart" til jeg hadde litt god tid, og nå i påskeferien syns jeg øyeblikket var der, til å sette meg ned, med en poetisk roman. Til inspirasjon,… Fortsett å lese Varmt om det vonde, sårbare, kjærlighet til: hestehjerte, hundehjerte, …

Eg har lese ei bok av danske Olga Ravn, som eg i fjor, like før jul, les romanen Dei tilsette av. Celestine var hennar fyrste roman, og ho vart tildelt Michael Strunge-prisen for han. Boka kom ut i dansk utgåve i 2015, og denne utgåva er ei omsetning frå dansk til norsk (nynorsk) ved Inger Bråtveit (Samlaget 2017).  Celestine… Fortsett å lese Spøk(else) og alvor 

Noen ganger glemmer jeg hvor mye et lite dikt kan si. Med boka Jeg er loddrett av Sylvia Plath, gjendiktet av Hege Woxen (Tiden Norsk Forlag 2022, lesereksemplar fra forlaget) slo det meg som et aha, er det dette som kan sies så presist, så kort, så detaljer og rikt om livet? Sylvia Plath levde… Fortsett å lese «Dette er tiden for å holde ut (…)»

Eg har lese ein roman til av Aina Basso, som skriv historiske bøker. Ungen (Samlaget 2019) handlar om «Englemakerskene» som gjorde små barn, pleiebarn, om til englar. Anna mistar husposten sin hos ein grosserar som har gått konkurs. Ho treffer att Pauline, som jobba på fabrikken ho sjølv arbeide ved før, og slutta på fordi… Fortsett å lese Tapte barnesinn og englesong

Eg har lese noko sakprosa som verkeleg fenga meg, frå perm til perm med iver og lyst las eg, humra eg, noterte eg for meg sjølv nokre poeng eg vi slå i bordet med, om det passar seg, i diskusjon om kvardag eller språk, båe deler like sentralt i liva våre vil eg seie. Det… Fortsett å lese Sakleg, snakkesalig og snedig – om orda sjølv